تبليغاتX
اهل دل
اهل دل

 

 

 

مردی به یك مغازه فروش حیوانات رفت و درخواست یك طوطی كرد.   

صاحب فروشگاه به سه طوطی خوش چهره اشاره كرد و   

گفت: «طوطی سمت چپ ۵۰۰ دلار است.»

مشتری: «چرا این طوطی اینقدر گران است؟»

صاحب فروشگاه: «این طوطی توانایی انجام تحقیقات علمی و فنی را دارد.»

مشتری: «قیمت طوطی وسطی چقدر است؟‌

صاحب فروشگاه: طوطی وسطی ۱۰۰۰ دلار است. برای اینكه این طوطی توانایی نوشتن     

مقاله ای كه در هر مسابقه ای پیروز شود را دارد.»

و سرانجام مشتری از طوطی سوم پرسید و صاحب فروشگاه گفت: «‌ ۴۰۰۰ دلار.»

مشتری: «این طوطی چه كاری می تواند انجام دهد؟»

صاحب فروشگاه جواب داد:‌ «صادقانه بگویم من چیز خاصی از این طوطی ندیدم ولی                         

دو طوطی دیگر او را مدیر صدا می زنند.»!!!!

 

 

 


برچسب‌ها: زنگ تفریح
نوشته شده در جمعه نوزدهم اسفند 1390ساعت 14:8 توسط مریـــم|

 
 
 
                        
   
     
         نصايح امروزی لقمان حكيم به پسرش ! 
 
 
 
  پسرم ! سخت ترین کار عالم ، محکوم کردن یک احمق است ...
 
  پسرم! گروهی، اگر احترامشان کنی تو را نادان می دانند و
 
  اگر بیمحلیشان کنی از گزندشان بی امانی.
 
  پس در احترام، اندازه نگهدار 
                              
  پسرم! دانشگاه کسی را آدم نمی کند. علم را از دانشگاه بیاموز ،
 
   ادب را از مادرت 
                     
   پسرم! با کسی که شکمش را بیشتر از کتاب هایش دوست دارد ،
 
   دوستی مکن.
 
  پسرم! قرض نگير. قرض هم نده.
 
  پسرم! اخبار را از منابع مختلف بگیر. جمع بندی اش با خودت.
 
  مخاطب دائمی یک رسانه بودن آدم را به حماقت می کشاند.
 
  پسرم ! كسي را به خاطر دين اش مسخره نكن.
 
  چون او هم حق ندارد بخاطر دين ات تو را مسخره كند.
 
  پسرم! دوستانت را با یک لیوان آب خوردن امتحان کن!
 
  آب را به دستشان بده تا بنوشند!
 
  بعد بگو تا دروغ بگویند! اگر عین آب خوردن دروغ گفتند از آنان بپرهیز…
 
  پسرم! قواعد رانندگي را بيخيال. فقط مواظب باش بهت نزنند.
 
  پسرم! اگر کسانی از سر نادانی به تو خندیدند ، تو برای شفایشان گریه کن
 
  پسرم! بلوتوث تلفن همراهت را خاموش نگهدار، مگر در مواقع ضروری
 
  فرزندم!هیچ کس تنها نیست.
 
  پسرم! هر روز از همکارانت در اداره عمیقا خداحافظی کن.
 
  کسی نمی داند آیا فردا در همان اداره باشی یا نه.
 
  اداره در همان شهر باشد یا نه. شهر در… ولش کن پسرم
 
  هان ای پسر! خواستی در مملکت خودمان درس بخوانی بخوان.
 
  خواستی فرنگ بروی برو.
 
  اما اگر ماندی از فرنگ بد نگو ، اگر رفتی از مملکتت
 
 
  پسرم! گوجه را از نارمک بخر، شنیده ام ارزان است!
 
 
 
  و در آخر: پسرم اوج نگیر
 
 

برچسب‌ها: کمی متفاوت
نوشته شده در دوشنبه هشتم اسفند 1390ساعت 1:2 توسط مریـــم| |

 

 

 

امشب اومدم بنویسم

 

خداوندم یا صمیمی تر ..

خدا جونم خیلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی دوست دارم

 

 

 

 کاش می تونستم بغلت کنم !

 

 

این روز ها دیگر من

من نیستم

اصلا مدتیست فارغ از خود نفس میکشم 

 

 

 

 باز هم ولنتاین ...

و باز هم صف دراز عروسک فروشی ها و کادوهای رنگارنگ و خریداران بسیار !

و قصه تکراری تنهایی ما !!!

و تردید در آن آیه که می گوید :

" همه شما را جفت آفریدیم "

   

 

                                                                                                  ۹۰/۱۱/۲۵

 

نوشته شده در جمعه چهاردهم بهمن 1390ساعت 3:3 توسط مریـــم|

 
 
 
 
 
نه تو می مانی و نه اندوه
 
و نه هیچیک از مردم این آبادی...
 
به حباب نگران لب یک رود قسم،
 
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،
 
غصه هم می گذرد،
 
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...
 
لحظه ها عریانند.
 
 
به تن لحظه خود،جامه اندوه مپوشان هرگز
 
                                                                             
                                                                                سهراب
                                                                
نوشته شده در پنجشنبه ششم بهمن 1390ساعت 1:14 توسط مریـــم| |

 

 

                              

                  گاه می رویم تا یرسیم.کجایش را نمیدانیم.فقط میرویم تا برسیم

 

   

      

گاه رسیده ای و نمی دانی
و گاه در ابتدای راهی و گمان می کنی رسیده ای
مهم رسیدن نیست.مهم آغاز است
 که گاهی هیچ وقت نمی شود
 و گاهی می شود بدون خواست تو
 
 
 
 
گاهی هم درختی، گلی را آب بدهی، حیوانی را نوازش کنی
 غذا بدهی ببینی هنوز از طبیعت چیزی در وجودت هست یا نه؟
 
 
 
 
 
 و بالاخره لازمست گاهی از خود بیرون آمده و
 از فاصله ای دورتر به خودت بنگری و از خود بپرسی که
 سالها سپری شد تا آن شوم که اکنون هستم آیا ارزشش را داشت؟
 
 
http://love-story-e.mihanblog.com/post/266
 
 
سپس کم کم یاد میگیری

که حتی نور خورشید هم میسوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری

باید باغ خودت را پرورش دهی به جای اینکه

منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.

یاد میگیری که میتوانی تحمل کنی

که محکم باشی پای هر خداحافظی
 
 
 
 
و یاد می گیری که خیلی می ارزی
 
نوشته شده در پنجشنبه پانزدهم دی 1390ساعت 0:20 توسط مریـــم| |

 

 

دست پر مهر مادر
تنها دستي ست،
که اگر کوتاه از دنيا هم باشد،
از تمام دستها بلند تر است...

...

 

آدم پير مي شود وقتي مادرش را صـــــــــــــــدا ميزند

       اما جوابي نميشنود.........

 

 ...

 

مادر
تنها کسيست که ميتوان "دوستت دارم"‌هايش را باور کرد
حتي اگر نگويد...

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه هشتم دی 1390ساعت 2:3 توسط مریـــم|

                

 

 

                            

 

خب شاید یه کم عجیب باشه

و

البته غیرمعمول

اما خب اینجوری هم هست...

 

یک سال دیگه هم گذشت

و یک سال دیگه از فرصت کوتاهم کم شد

نمی دونم باید به خودم تبریک بگم یا ...

چون رسمه که سالروز تولد تبریک گفت

پس

خطاب به خودم :

                                        مریــــم تولدت مبارک

 

کارت زیر هدیه بسیار ارزشمندی است از دوست خوب و عزیزم صبا

 

 

 

و اما از دوستای خوبم صبا شراره (دسپینا) قصه (عاطفه) و تارا و مهسا ممنونم

 

چه دورم از شما و نمی بینم شما را

اما احساستان می کنم در درون خویش ...

من نیستم تنها

حضورتان را نشسته ام به تماشا

در لحظه هایی که از گذر قلبم عبور می کنند

لحظه ... لحظه می آفرینند تولدی از حضورتان را

 

حرف آخر :

روزی اگر نبودم تنها آرزوی ساده ام

: این است زیر لب بگویی

"یــــــــــــادش بخیـــــــــــــــــر"

 

  

نوشته شده در سه شنبه ششم دی 1390ساعت 1:33 توسط مریـــم| |

 

   

خواهد آمد

 روزی که شبی در پی نخواهد داشت٬

روزی که  نگران  فردایی  نخواهم  بود٬

روزی که حسرت دیروز را نخواهم خورد٬

روزی که  مثل  روز های  زمینی نیست٬

منتظرم؛منتظر‌ِِ‌ روزی که به  آسمان  برگردم

                                                           پرواز....................

 

نوشته شده در جمعه دوم دی 1390ساعت 22:41 توسط مریـــم| |

 

 

 

همانا سخاوتمندترین مردم آن کسى است که کمک نماید به کسى که امیدى به وى نداشته است 

                                                                       امام حسین (علیه السلام)

                 

 

زندگی ساختنی است ، نه گذراندنی ، بمان برای ساختن ، نساز برای ماندن

 

 

 

نوشته شده در شنبه بیست و ششم آذر 1390ساعت 22:51 توسط مریـــم| |

            

 

باران می بارد

به دعای کداممان نمی دانم!

من همین قدر می دانم باران صدای پای اجابت است

و خدا با همه جبروتش دارد ناز می خرد

پس نیاز کن

 

نوشته شده در سه شنبه یکم آذر 1390ساعت 14:27 توسط مریـــم|

 

 

      

دنیا مانند پژواک اعمال و خواستهای ماست.

اگر به جهان بگویی:سهم منو بده دنیا مانند پژواکی که از کوه بر می گردد

به تو خواهد گفت:سهم منو بده

وتو در کشمکش با دنیا دچار جنگ اعصاب می شوی.

اما اگر به  دنیا بگویی:چه خدمتی برایتان انجام دهم؟

دنیا هم به تو خواهد گفت:چه خدمتی برایتان انجام دهم؟

 

به هر کاری که دست زدید٬نیاز به خداوند و خدمت به مردم را در نظر داشته باشید.زیرا این شیوه زندگی

 معجزه افرینان است

                                                                                    وین دایر

نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم آبان 1390ساعت 22:55 توسط مریـــم| |

 

                              

مردم اغلب

             بی انصاف

بی منطق

         و  خود محور اند

                                  ولی آنان را ببخش

 

اگر مهربان باشی

             تو را به داشتن انگیزه های پنهان

 متهم می کنند...

                               ولی مهربان باش

 

اگر شریف و درستکار باشی

               فریبت می دهند...

                                 ولی  شریف و درستکار باش

 

نیکی های امروزت را

                فراموش می کنند...

                                ولی نیکوکار باش

 

 

بهترین های خودت را به دنیا ببخش

           حتی اگر هیچ گاه کافی نباشد

                   و در نهایت می بینی که

                      هر آنچه هست و نیست 

                           میان تو و خداوند است 

                                    نه میان تو و مردم...

                                                          "کورش"

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آبان 1390ساعت 21:11 توسط مریـــم| |

 

 

      

ای کاش آسمان حرف کویر را درک می کرد و اشک خود را نثار گونه های خشک او می کرد !

ای کاش واژه ی حقیقت آنقدر با دلها صمیمی بود که برای بیانش نیازی به شهامت نبود !

ای کاش دلها آنقدر خالص بود که دعای قلب بعد از پایین آمدن دستها مستجاب می شد !

ای کاش پروانه عشق را در سوختن شمع می دید و او را باور می کرد !

ای کاش با هم بودن معنی عاطفه را درک می کرد !!!

ای کاش ...

ای کاش...

ای کاش.......

نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم آبان 1390ساعت 0:47 توسط مریـــم| |

 

 

                                     

متن زیر نوشته ی یکی از دوستان خوبم هست که احساس کردم به تصویر بالا نزدیکه ...

 

 

              

مهربان بودن و مهر ورزدیدن جزو احساساتی است که روح ما رانوازش می دهد .وقتی این حس را تجربه می کنی زندگی برای تو بسیار آسان می شود و تو قدرت ارزش گذاری صحیح روی رفتارهایت را داری و میتوانی بفهمی که موضاعات زیادی که ما در روز خودمان رابه آن مشغول کرده ایم لیاقت اینکه فرصتی را برای آنها بگذاریم ندارند و به قول معروف اگر بخواهیم سن خودمان را تخمین بزنیم اگر روزهای تکراری آن را حذف کنیم کودکی چند ساله بیش نیستیم .کسی که خودش را نشناخت در ناآگاهی به سر می برد .

به امید روزی که از ظلمت به سوی نور راه یابیم ....

                                                                      

     

نوشته شده در یکشنبه هفدهم مهر 1390ساعت 1:15 توسط مریـــم| |

 

 

 

دوباره شب..

 دوباره تنهایی..

 دوباره سکوت..

 دوباره من...

                و یک دنیا خاطره......

 

                                      

 

شب هم آغوش سکوت ،می رسد نرم ز راه

من از آن دشت خموش

باز رو کرده به این شهر پراز جوش و خروش

می روم خوش به سبکبالی باد.

همه ذرات وجودم آزاد.

همه ذرات وجودم فریاد ....

 

ساعت ۲:۷ بامداد پنجشنبه ۷/۷/۹۰

 

 

نوشته شده در پنجشنبه هفتم مهر 1390ساعت 2:7 توسط مریـــم|

 

 

خدایا نگاهم کن نگاه کردنت را دوست دارم.......

 

دلم برای آسمان تنگ است ....

 

 

هر گاه سرم را به آسمان می گیرم احساس آرامش می کنم

گویی آرامش در آنجاست .

دلم نا آرام است....

 

 

نوشته شده در چهارشنبه سی ام شهریور 1390ساعت 23:35 توسط مریـــم| |

baby in under water picture


:ادامه مطلب:
نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم شهریور 1390ساعت 0:6 توسط مریـــم|

 

 

 

 

 

مراقب باشین !

بعضی ها در حالیکه هندوانه زیر بغلت می ذارن

پوست موز هم زیر پات می اندازن

 

 

 

به روزها دل مبند ، روزها به فصل که میرسند ، رنگ عوض میکنند

با شب بمان ، شب گرچه تاریک است ، لیکن همیشه یک رنگ است

(دکتر شریعتی)

 

 

 

تنها گرگها نیستند که لباس میش می پوشند

گاهی پرستوها هم لباس مرغ عشق برتن می کنند..

عاشق که شدی کوچ میکنند

 

 

نوشته شده در چهارشنبه نهم شهریور 1390ساعت 2:46 توسط مریـــم| |

 

 

 

مترسک عروسک زشتیست که از مزرعه مراقبت میکند

و آدمی مترسک زیباییست که جهان را می ترساند . . .

 

 

 

مردمی که گل ها را دوست میدارند خود از ان گل ها دوست داشتنی ترند . . .

 

 

 

در زمین عشقی نیست که زمینت نزند ، آسمان را دریاب . . .

 

 

 

مردم هرگز خوشبختی خود را نمیشناسند

اما خوشبختی دیگران همیشه در جلو دیدگان آنهاست

 

 

 

زندگی ارزش دویدن دارد ، حتی با کفشهای پاره !

 

 

نوشته شده در چهارشنبه نهم شهریور 1390ساعت 2:15 توسط مریـــم| |

 

 

 

 

میگن علف باید به دهن بزی شیرین بیاد

 یه عمری سعی کردم یه علف شیرین بشم

 اما نگو طرف اصلا بز نیست

 گاوه !

 مقوا می خوره !

...

نوشته شده در پنجشنبه بیستم مرداد 1390ساعت 0:38 توسط مریـــم| |

من خوبم ...خسته نیستم ... فقط

گاهی دستم به این زندگی نمی رود !!

       http://www.psaphoto.org/images/Niskanen-Thoughtful-girl.jpg

 

نوشته شده در پنجشنبه نهم تیر 1390ساعت 0:30 توسط مریـــم| |

اینجا سرای غریبی ست. دل ها از هم دورند. آدم ها محبت را

فراموش کرده اند.

اینجا هوا ابریست. چون آسمان فراموش کرده است که باید برای

گلهایی که تنهایند ببارد

 

 و مهربانانه به زمین آفتاب دهد.

  

   

                       اینجا را دوست ندارم.

چون کوچه هایش تنگ است. نه از نظر وسعت، بلکه از نظر

سخاوتی برای عبور.

چون آدمها خود را فراموش کرده اند. از یاد برده اند که چگونه

 باید دوست بدارند. 

 چگونه باید زندگی کنند و چگونه باید پرواز کنند. آنها اصلشان را

 فراموش کرده اند!

 روزی را که در اوج بودند.

 

باز هم وجودم فریاد می زند...

 

                اینجا گذرگاه بود نه خانه ای برای ماندن.

           

                         پس برخیز به سوی عبور.

 سبکبال و آرام، جایی بروی که زیبایی ها را ببینی. جایی که بوی او می آید.

جایی که به

خاطر او همه چیز پاک، مهربان و زیباست.

 

نوشته شده در شنبه چهارم تیر 1390ساعت 15:24 توسط مریـــم| |

روزی ما دوباره کبوتر هایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهر بانی دست زیبایی را خواهد گرفت.

روزی که کمترین سرود

بوسه است.

و هر انسان

برای هر انسان

برادری ست.

روزی که دیگر درهای خانه هایشان را نمی بندند

قفل افسانه ییست

و قلب

برای زندگی بس است

  

                     

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است.

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی.

روزی که آهنگ هر حرف،زندگی ست

تا من به خاطر آخرین شعر رنج جست و جوی قافیه نبرم.

 روزی که هر لب ترانه ییست 

تا کمترین سرود بوسه باشد.

 روزی که تو بیایی،برای همیشه بیایی

و مهربانی با زیبایی یکسان شود.

روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم...

و من آن روز را انتظار می کشم

حتی روزی

که دیگر

نباشم

 

نوشته شده در جمعه سوم تیر 1390ساعت 0:21 توسط مریـــم|

 

گفتی چرا؟ سکوت من اما چرا نداشت

مانند بغض من که شکست و صدا نداشت

ديدم که واژه ها همه در انحصار توست

گشتم تمام حافظه را يک هجا نداشت

می خواستی تمام دلم را بيان کنم

می خواستم ولی نفسم اتکا نداشت

آن گونه مات و مسخ تو بودم که ساعتم

حتی خبر ز کم شدن لحظه ها نداشت

گفتی تمام شد و نشد باورم شود

آخر دلت خبر ز دلم داشت يا نداشت

فرق سکوت و حرف همين است خوب من

حرف تو ته کشيد و سکوت انتها نداشت  

" رضوان امام دادی "

نوشته شده در چهارشنبه چهارم خرداد 1390ساعت 3:20 توسط مریـــم|


قالب وبلاگ : قالب وبلاگ

كد